به دلهره های پاک تو زیبا.

من همه فکرم زندگی بود.

من و شب کوتاه تابستانی و دنباله های امید.

مدتیست لب بسته ای!

من زیاد دویده ام، اما زیبا،خلاصی از نگاه لب ها را نمی دانی چه دشوار است.

گاهی خیالم این است که سکوت ارزشم می بخشد، اما . . .

من تازه فهمیده ام که زندگی را باید طواف کرد.