رویاهای کوچولوی بچه گی هام پر بودن از هر چی که تو فکرش رو کنی جز برف.
از اینکه یه درخت ایستاده میمیره،از اینکه روستایی هیزم نداره،از اینکه پلیور لباس خوابمه
.
.
از همه شون متنفرم.
روزای وازلین و چروک دست ها.دهاتی و بوی ادکلن شهری ها توی اتوبوس.
روزهای بی رنگی.
امید های کوچکم.کتاب های قصه زیر گلیم دست باف مادر.شب نشینی ها و افسانه بودنم.
یه اتاق نیمه سرد و یه تلویزیون سیاه و سفید.
.
.
هرچی زور میزنم بهتر از این نمیتونم زمستونو به یادم بیارم.
این روزام رو شکر.
یا فاطیما.اما خیلی وقتا مثل اینکه یه چیزی رو یه جایی جا گذاشتم.همه اش تو فکرشم.
این روزام شاید برفیه که خوب نمیبینم خیلی چیزا رو.
ببین روزم رو.دلخوشیم گلهای آبی یکشنبه ها،تک های یه مهندس و دل سوزوندنش.
(...) همیشه برنده.
همه اش میگردم و هی می ایستم.خوب که میبینم،میگم این نه منم و باز یه آغاز دیگه برا حس کردنم.
اما چه فایده،منم هنوز همون جای دیروزم،همون جای دو روز پیش،سه روز پیش، . . .
روزهای برفی زمستونم رو اصلا دوست ندارم.اونی هم که یه عمر قراره همسفر روزای بودنم باشه بدجور جا خالی میده.
تنهایی بد دردیه وقتی خودت و خدا رو با هم گم میکنی.
یا فاطیما،
ایست،باز شروع . . .
